Τα εξωτερικά τσοκ

Τα εξωτερικά τσοκ τοποθετούνται με δύο τρόπους, είτε με δημιουργία σπειρώματος εξωτερικά στα τελευταία εκατοστά της κάννης είτε κολλώντας ένα κομμάτι κάννης με σπείρωμα (συνήθως τορναρισμένου ατσαλιού) στην άκρη της κάννης σας. Φυσικά και τα δύο προϋποθέτουν να είναι η κάννη κύλινδρος ειδάλλως το τσόκ της κάννης κόβεται.

Οι μέθοδοι και οι δύο είναι αξιόπιστοι αλλά εξαρτώνται φυσικά από τις γνώσεις και ικανότητες του οπλουργού αλλά και τα υλικά που θα χρησιμοποιηθούν.

Ας δούμε ένα παράδειγμα ενός εξωτερικού τσοκ που καταστράφηκε στην προσπάθεια εξαγωγής (το έπιασε σε μέγγενη ο Πελοπήδας).

Είναι ένα τσοκ που το τελευταίο του κομμάτι έχει κολληθεί στην κάνη.

Αλλά δυστυχώς μετά από σοβαρές προσπάθειες κατέληξε έτσι:

Σαν δουλειά φαίνεται να είναι καλή, μοιάζει να είναι ομόκεντρο αν και το “σκαλί” από τον αυλό στο εσωτερικό του τσοκ είναι αρκετά αισθητό με το δάχτυλο.

Στην φωτογραφία αυτή είναι εμφανές το διαφορετικό ατσάλι από το οποίο αποτελείται η κάννη και το τσοκ (γκρι χρώμα και μαύρο). Το διαφορετικό ατσάλι είναι και η αιτία που το τσοκ απέκτησε και το σπάσιμο εσωτερικά στο πρώτο μεγάλο ζόρισμα.

Το κομμάτι που επικολλάται στην κάννη με αυτή την τεχνική πρέπει να είναι από ατσάλι καλής ποιότητας και όχι “οτι να’ναι” και να έχει σωστή θερμική κατεργασία ειδάλλως θα είναι εύθραυστο και θα σπάει στις πρώτες απότομες δυνάμεις (όπως στην περίπτωσή μας). Το ίδιο ακριβώς μπορεί να συμβεί και με τα εσωτερικά τσοκ αμφιβόλου ποιότητας τα οποία λόγω εσφαλμένης θερμικής κατεργασίας κάνουνε ζημιά στα τσοκ. Αμφιβόλου ποιότητας εννοώ τα τσοκ που κατασκευάζουνε ανα την επικράτεια διάφοροι συγγενείς του Πελοπήδα.

Η ζημιά αυτή προκαλείται όπως ακριβώς προκαλούνται οι ζημιές στα σπίτια από τους σεισμούς στα σημεία της ένωσης των υλικών (εκεί τούβλο με τσιμέντο) : διαφορετικά υλικά έχουν διαφορετικές ταχύτητες διάδοσης των διαταραχών μέσα τους, άρα με τις πρώτες έντονες διαταρές το πιο ασθενές υλικό καταρρέει (στα σπίτια ο σοβάς, στα όπλα φεύγει κομμάτι από το πιο εύθραυστο ατσάλι). Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε πως εγγενώς η μέθοδος της συγκόλλησης κομματιού είναι υποδεέστερη τεχνικά σε σχέση με τον απλό σχηματισμό εξωτερικού σπειρώματος.

Αλλά πως μπορούμε να αφαιρέσουμε ένα τσοκ (είτε εξωτερικό είτε εσωτερικό) που έχει κολλήσει;; Η τεχνική είναι να ζεσταθεί η κάννη ώστε να διασταλλεί, να μεγαλώσει η διάμετρός της ελαφρά ώστε να βγει πιο εύκολα το τσοκ. Συνεπώς παίρνουμε φλόγιστρο και ζεσταίνουμε την κάννη γύρω από το τσοκ; Όχι είναι η απάντηση. Αυτή είναι η δεύτερη επιλογή μας αφού υπάρχουν και όπλα στα οποία εαν πλησιάσουμε φλόγιστρο τότε θα καταστραφούνε (όπως π.χ. τα όπλα που έχουνε βαφή παραλλαγής , το φλόγιστρο θα κάνει ανεπανόρθωτη ζημιά). Το πρώτο βήμα (που μπορείτε να το δοκιμάσετε και μόνοι σας) είναι:
1) Να βεβαιωθούμε πως το τσοκ πατάει πλήρως στην θέση του
2) Να αγοράσουμε 4-5 κουτιά φυσίγγια από τα αγαπημένα μας και να πάμε σε μια ερημιά ή στο σκοπευτήριο.
Εκεί ρίχνουμε απανωτές τουφεκιές (4 κουτιά τουλάχιστον) μέχρι να “ανάψει” η κάννη σε σημείο που να μην μπορούμε να την ακουμπήσουμε. Εκεί ελέγχουμε το όπλο να είναι άδειο και δοκιμάζουμε να αφαιρέσουμε το τσοκ. Λογικά θα βγει.

Προσοχή όμως, θα πρέπει το τσοκ να πατάει σωστά στην θαλάμη αλλιώς ενδέχεται να κάνετε ζημιά στο σπείρωμα της κάννης (οπότε είναι σαν να μην κάνατε σωστά την δουλειά).

Σε όπλα που δεν μπορείτε να βάλετε φλόγιστρο μπορείτε να δοκιμάσετε και τον… καταψύκτη. Αφήνετε την κάννη μέσα για 48 ώρες και δοκιμάζετε μετά να ρίξετε εξωτερικά επάνω στο στόμιο χλιαρό νερό και μετά δοκιμή ελαφρά με το κλειδί του τσοκ.

Εάν καμμιά τεχνική από τις παραπάνω δεν λειτουργεί υπάρχουν και άλλες που εφαρμόζουν οι οπλουργοί (π.χ. το αφήνουνε μέσα σε ζεστό λαδάκι για μερικές ώρες) αλλιώς μετά κόψιμο του τσοκ και εγκατάσταση καινούργιου (είτε εσωτερικού είτε εξωτερικού).

Ιδιοκατασκευές της κακιάς ώρας

Ο Πελοπήδας ξαναχτυπά!!!

Σε προηγούμενο άρθρο είδαμε πως μπορούμε με απλά υλικά να φτιάξουμε έναν μειωτήρα αποθήκης φυσιγγίων. Κάποιοι όμως ακολουθούν αμφιλεγόμενες οδούς για να φτάσουν  σε παρόμοιο αποτελέσμα , μη λειτουργικό όμως.

Όταν ανοίχτηκε ένα αυτογεμές όπλο επειδή “έκανε εμπλοκές το ρημάδι” μέσα στην αποθήκη βρέθηκε το εξής:

Είχε βγάλει το ελατήριο, το δίπλωσε στην μέση!!! και έβαλε ένα ξυλάκι και έναν…. συνδετήρα από λάστιχα ποτίσματος!!!!! Ε αυτά είχε ο άνθρωπος στην αποθήκη του αυτά έβαλε…

Προφανώς ο Πελοπήδας έχει μανία με τις αγροτικές εργασίες και έτσι σε άλλο αυτογεμές βρέθηκε στην αποθήκη αυτό (η σελίδα Α4 είναι εκεί για σύγκριση μεγέθους):

από μακριά μοιάζει ένα κλασσικό ελατήριο αποθήκης και από πάνω είναι ένα κομματάκι πλαστικό “για μειωτήρα” ( απλώς ένα κομμάτι πλαστικό χωρίς “καπάκι” = μπέρδεμα στο ελατήριο).

Κοιτώντας λίγο καλύτερα όμως το ελατήριο:

είναι ένα ατσάλινο ελατήριο που έχει υποστεί και θερμική επεξεργασία και η προέλευσή του είναι από κάποιο γεωργικό μηχάνημα!!!! Εξαιρετική ποιότητα κατασκευής, ανθεκτικότατο (ίσως πιο ανθεκτικό ως μέταλλο από την ίδια την αποθήκη! = περιττές εσωτερικές φθορές) αλλά άχρηστο λόγω χαρακτηριστικών! Είναι τόσο δυνατό που πετάει φυσίγγι χαλώντας τον κύκλο του κλείστρου!

Μάλλον ο Πελοπήδας είχε στο νου του το απόλυτο γεωργικό όπλο:

Τα ελατήρια των όπλων έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, δεν κάνουν όλα για όλες τις δουλειές! Επίσης έχουν συγκεκριμένη διάρκεια ζωής, όπως ακριβώς τα αμορτισέρ στα αυτοκίνητα. Εάν δεν ξέρετε πότε πρέπει να τα αλλάξετε ρωτήστε τον οπλουργό σας, θα σας πει!

Εμφράξεις σε κάννες

Οι εμφράξεις στα κυνηγετικά όπλα δεν είναι κάτι ασυνήθιστο, συμβαίνουν είτε από αμέλεια είτε από λάθος του χρήστη.

Ο πιο συνηθισμένος τρόπος να φραγεί το στόμιο της κάννης είναι το χιόνι (καθώς προχωράει με το όπλο στο ένα χέρι ο κυνηγός  - συνηθισμένη πρακτική στους έλληνες κυνηγούς – σε κάποιο σημείο ακουμπάει το στόμιο στο έδαφος και γεμίζει χιόνι χωρίς να το καταλάβει ο κυνηγός), η λάσπη (όπως γίνεται με το χιόνι αλλά γίνεται στην λάσπη του βάλτου) και τα κλαδιά (κυρίως σε μπεκατσάδες χωρίς σκύλο που χρησιμοποιούν την κάννη ως ραβδί για να χτυπάνε τα πυκνά για να ξεσηκώσουνε τις μπεκάτσες).

Να μια κάννη που υπέστη έμφραξη:

και από την κάτω πλευρά:

Αυτή είναι η πιο ήπια μόρφη ζημιάς που εμφανίζεται στο όπλο: το απλό φούσκωμα που σχηματίζει ένα δαχτυλίδι (ή αλλιώς “βυζί” ). Εάν το μέταλλο δεν αντέξει τότε έχουμε διαρραγή του μετάλλου όπως σε αυτό το αυτογεμές με την ωραία φαρδιά ρίγα:

παρατηρείστε πως το δαχτυλίδι σχηματίστηκε πρώτο και μετά είχαμε το σκίσιμο του μετάλλου. Προσέξτε πως η ρίγα της κάννης λειτούργησε ενισχυτικά για το όπλο προσφέροντας υποστήριξη στο μέταλλο από κάτω (οι οπαδοί των άριγων καραμπινών δεν θα χαρούν )

Ένα τέτοιο σκάσιμο κάννης είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, στην καλύτερη των περιπτώσεων πέφτεις ανάσκελα και κοιτάς τον ουρανό αποσβωλομένος αλλά αρτιμελής, με το όπλο να βρίσκεται 3-4 μέτρα μακριά σου. Η χειρότερη σαφώς και είναι ο θάνατος.

Μερικές άσχημες περιπτώσεις:

Μοιάζει με λουλουδάκι αλλά δυστυχώς δεν είναι

Κοιτάξτε και μέσα!

Άνθρωπος που επιβίωσε αρτιμελής από σκάσιμο παλιού δικάννου στα χέρια του, μου είπε πως πήγε να τουφεκίσει έναν λαγό όταν βγήκανε με την παρέα του. Το δίκαννο ήταν ένα “παλιοδίκαννο” όπως είπε και όταν τουφέκισε διαχωρίστηκαν οι κάννες, έφυγε το όπλο από τα χέρια του και αυτός έπεσε ανάσκελα κάτω. “Κουδούνισε το κεφάλι μου” είπε και όταν σηκώθηκε τον πλησίασε ένας από την παρέα έντρομος, και ενώ ο παθών σηκώθηκε και άρχισε να ψάχνει τα μέρη του (διαλυμένου) όπλου ο άλλος τον ρωτάει
“Είσαι καλά;”
“Ναι, καλά είμαι ρε. Η πάπια που είναι;”
“Ποιά πάπια ρε; Σε πάπια τουφέκισες; Για αυτό έπεσες κάτω;”
“Η πάπια από το όπλο ρε!!”
Εύθυμο όμως τόσο σοβαρό.

Σε περιπτώσεις τραυματισμών δεν θα αναφερθώ επειδή δεν το θεωρώ δέον να σχολιάσουμε τον πόνο των άλλων (έστω και αν το πάθημα μπορεί να γίνει μάθημα).

Σε άλλη μια περίπτωση βλάβης παλι είναι εμφανές το δαχτυλίδι και το σκάσιμο του μετάλλου.

Και μια περίπτωση στην οποία το όπλο έσκασε από κατω.

Είναι κάτι που δεν το έχουν λάβει υπόψη τους οι οπλοκατασκευαστές; Το ξέρουνε και πολύ καλά μάλιστα αφού δαχτυλίδια σχηματίζονται στην κάννη σε κάθε τουφεκιά! Για την ακρίβεια όταν πυροβολούμε όπως ταξιδεύει η γόμωση μέσα στην κάννη σχηματίζεται ένα εμφανές δαχτυλίδι στην κάννη το οποίο ταξιδεύει μαζί με την γόμωση. Εάν η γόμωση βρει εμπόδιο τότε έχουμε ανάκλαση κύματος (το δαχτυλίδι αρχίζει να ταξιδεύει προς τα πίσω) και στο σημείο του εμποδίου-έμφραξης η ασυνέχεια δημιουργεί ισχυρές πιέσεις.

Σε αυτό το σημείο κατανοούμε πως η ελαστικότητα του ατσαλιού είναι κάτι απαραίτητο για την ασφάλεια του χρήστη. Η ανελαστικότητα κάποιων πολύ ισχυρών ατσαλιών είναι το ελλάτωμά τους στην χρήση των καννών. Παλαιότερα στις σκανδιναβικές χώρες είχαν φτιαχτεί κάννες από εξαιρετικά λεπτά τοιχώματα υπερανθεκτικού ανοξείδωτου ατσαλιού (οι σκανδιναβοί έχουνε ισχυρή χαλυβουργία), μετά όμως από μερικά ατυχήματα όπου τα ατσάλια λειτούργησαν ως επιθετικές χειροβομβίδες άλλαξαν άποψη. Στις σημερινές οπλοκατασκευές κάποιες εταιρείες χρησιμοποιούν ατσάλια που δεν σχηματίζουν εύκολα δαχτυλίδι με αποτέλεσμα να σκίζεται το μέταλλο σε εμφράξεις που άλλα ατσάλια απλώς θα σχημάτιζαν βυζί. Γιατί τα χρησιμοποιούνε; Για διαφήμιση αφού τα ονόματα από αυτά τα ατσάλια ακούγονται όμορφα…

Ωραία με τα ατσάλια, με το ανακλασμένο οδεύον δαχτυλίδι τι συμβαίνει; Που πάει; Μα πολύ απλά επιστρέφει πίσω στο κυρίως σώμα του όπλου και από εκεί πίσω στον άτυχο που τράβηξε την σκανδάλη. Ο άνθρωπος πέφτει πίσω στριφογυρίζοντας (σαν να τον χτυπάει άλογο στον ώμο από μπροστά και αποκτά στροφορμή και γυρίζει πίσω).  Εάν ο άνθρωπος είναι καλά ασχολούμαστε με το όπλο επειδή το κύμα που επέστρεψε το πιο πιθανόν είναι να δημιούργησε πρόβλημα είτε στο σημείο που συνδέεται η κάνη με το όπλο ή εάν δεν εκτονώθηκε εκεί τότε στα πιο μικρά εξαρτήματα του όπλου: στην σκανδάλη ή στον μηχανισμό πυροδότησης. Οπότε εάν πάτε σκασμένο όπλο σε οπλουργό για σέρβις να το πάτε ολόκληρο και όχι μόνο την κάννη!  Και φυσικά να περάσετε και από το κοντινότερο εκκλησάκι να ανάψετε ένα κεράκι στον Άγιο Ευστάθιο, προστάτη των κυνηγών, που σας προστάτεψε και επιβιώσατε αρτιμελής.

Η επιδιόρθωση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι κόψιμο και εάν γίνεται εγκατάσταση εσωτερικών τσοκ ή σχηματισμός σπειρώματος εξωτερικά για εξωτερικά τσοκ. Στην περίπτωση του απλού βυζιού (όπως στην πρώτη φωτογραφία) η σφυρηλάτηση με μπρούτζινο σφυράκι όπως γίνεται στις λακούβες από χτύπημα δεν είναι εφικτή, επειδή το μέταλλο έχει υποστεί τεράστια καταπόνηση και θα έχει εσωτερικά τεράστιες στροφικές τάσεις που για να επιδιορθωθούν θα χρειαζόντουσαν εξειδικευμένες τεχνικές κατεργασίας μετάλλων. Φυσικά δεν ξεχνάμε και την ζημιά στο χρώμιο σε όσα όπλα έχουν τέτοιες κάννες.

Συμπερασματικά: μακριά από σκασμένα όπλα, ακόμη και η κάννη να είναι “επιδιορθωμένη” κανείς δεν σας εγγυάται πως ο πολυβολισμός ή η ακούσια πυροδότηση δεν θα είναι μέσα στο μενού εάν δεν το ελέγξει ικανός οπλουργός.

Κατεστραμμένα σπειρώματα

Ο Πελοπίδας (410 π.Χ. – 364 π.Χ) ήταν αρχαίος Θηβαίος στρατηγός, πολιτικός και διοικητής του Ιερού Λόχου.

Ο Πελοπήδας είναι ένα φανταστικό πρόσωπο που εκπροσωπεί τον Ελληνα μαστρο-χαλαστή που … πηδά τα όπλα του μέσου Έλληνα κυνηγού και ουδεμία σχέση έχει με τον αρχαίο στρατηγό.

Ας απολαύσουμε μερικά από τα αριστουργήματα του Πελοπήδα.

Ξεκινάμε λοιπόν τις δραστηριότητες του Πελοπήδα με τις προσπάθειές του για να αφαιρέσει ένα τσοκ από ένα αυτογεμές 12άρι.

Κοιτώντας από πάνω, στο κομμάτι που κόπηκε τελικά από την κάννη δεν διακρινούμε τίποτα το περίεργο.

Γυρνώντας όμως στα πλάγια ένα εξογκωματάκι μας χαμογελά πονηρά…

Κοιτώντας λίγο καλύτερα κάτι αρχίζει να φαίνεται στο … τούνελ

ωχ…..

είναι σαν να μπήκε μέσα τρακτέρ με σκαπτικό. Εδώ η μια πλευρά της κάννης

και εδώ η απέναντί της

όλο το σπείρωμα ειναι διαλυμένο και το τσόκ φυσικα δεν μπορεί να αφαιρεθεί (οτι έμεινε από αυτό τέλος πάντων)

να και άλλη μια όμορφη φωτογραφία…

Η αιτιολόγηση ήταν “ε κόλλησε το ρημάδι και έβαλα μια πέτρα λείανσης με το τρυπάνι μέσα για να το βγάλω” . Τι να πεις, Πελοπήδας είναι αυτός…..

Αλλά έχουμε και ένα δεύτερο δείγμα της υπέροχης αριστοτεχνικής δουλειάς του Πελοπήδα!! Περνάμε σε ένα δεύτερο αυτογεμές.

εδώ τα πράγματα ήταν πιο ήπια αλλά εξίσου μη αναστρέψιμα

κατεστραμμένο σπείρωμα πάνω και κάτω

το κόψιμο έγινε μετά το τσοκ και φαίνεται καθαρά το “σκαλί” που σε βάζει στον αυλό της κάννης.

ο συγκεκριμένος αυλός έχει μεγάλο πάχος μετάλλου στο σημείο κοπής (φαίνεται και στην φωτογραφία) που κάνει την επιδιόρθωση πιο εύκολη.

Και στα δύο παραπάνω όπλα του Πελοπήδα ο οπλουργός εγκατέστησε εσωτερικά λεπτά τσοκάκια (thin wall) επειδή ακριβώς είχαν αρκετό μέταλλο στο σημείο κοπής.

Ο Πελοπήδας θα μας απασχολήσει και με άλλες … εχμμ.. δραστηριότητές του!!

Κοντάκι σε Franchi 48AL

Οι δουλειές στην Franchi 48AL εμφανίστηκαν όταν έπιασα να την καθαρίσω πρώτη φορά. Το κοντάκι περιστρεφόταν γύρω από τον σωλήνα του επανατατικού ελατηρίου. Η αιτία; Το ανταλλακτικό Νο 60, ο μεταλλικός πάφυλας ανάμεσα στο κοντάκι και στην βάση του όπλου το οποίο με δύο μικρά “αυτάκια” εμποδίζει το κοντάκι να περιστραφεί είχε σπασμένο το ένα αυτάκι.

Με το ένα αυτάκι σπασμένο τον ρόλο του “εμποδίου” στην περιστροφή ανέλαβε το ξύλο το οποίο κοντράριζε στην “γλώσσα” που προεξέχει από τον μηχανισμό της σκανδάλης με αποτέλεσμα μερικά άσχημα ραγίσματα.

Το αυθεντικό κοντάκι είχε εξωτερικά βερνίκι το οποίο ήταν σε πολύ κακή κατάσταση  (το όπλο έχει κυνηγήσει πολύ και μάλιστα στα πυκνά).

Αποφάσισα να βγάλω το βερνίκι και να περάσω σκέτο λινέλαιο ώστε να μπορώ να το επαναφέρω στην αρχική του κατάσταση με μια σταγονίτσα λάδι αργότερα. Χρησιμοποίησα remover (στην αρχή αγόρασα φτηνό remover αλλά τελικά αγόρασα το το Nitro Mors) και με την βοήθεια μιας μακριάς λεπτής σπάτουλας ξεκίνησα την δουλειά (η συρματόβουρτσα αριστερά είναι άχρηστη, κατά λάθος μπήκε στην φωτό).

για το καθάρισμα της ψάθας χρησιμοποίησα ξύλινες οδοντογλυφίδες (και πολλή υπομονή!)

μετά με εποξική κόλλα (αυτή είχα εύκαιρη, λένε πως εξαιρετική δουλειά κάνει η araldit) κόλλησα εκεί που μπορούσα, το άφησα να στεγνώσει 24 ώρες υπό την πίεση σφιγκτήρα και έξυσα με 400άρι γυαλόχαρτο.

Το απότελεσμα δεν είναι σαν καινούργιο όμως το σημαντικό είναι πως πλεόν το ξύλο “κάθεται” συμμετρικά και σωστά και έχει αέρα από τον μηχανισμό της σκανδάλης.

Μετά πέρασμα με λινέλαιο με το δάχτυλο (το λινέλαιο είναι αγορασμένο από μαγαζί με είδη καλλιτεχνίας)

Μετά το πρώτο χέρι στο κοντάκι το αποτέλεσμα είναι το εξής (πως απέκτησε καψίματα το όπλο δεν μπορώ να το φανταστώ!) :

Ο χειροφυλακτήρας πριν:

και μετά το πρώτο χέρι:

έβαλα και μια έξτρα νοβοπανόβιδα στο πέλμα στο κοντάκι επειδή έλειπε

Αποφάσισα να το “επιδιορθώσω” και όχι να το αντικαταστήσω επειδή τα καινούργια κοντάκια για 48AL έχουνε την βάση του πέλματος επίπεδη και όχι κοίλη όπως το αυθεντικό (θα ήθελε πολύ ωρα δουλειά μια τέτοια εφαρμογή).

Το ανταλλακτικό που ξεκίνησε την διαδικασία όπως ήρθε από την αποθήκη ήταν λίγο στενό και δεν περνούσε εξωτερικά από την σωλήνα του επανατατικού ελατηρίου, οπότε με ένα εργαλείο τύπου dremel το έφαγα εσωτερικά περίπου μισό χιλιοστό ώστε να περνάει άνετα

Στο όπλο άλλαξα και όλα τα ελατήρια, το μεγάλο ενδιαφέρον το παρουσιάζει το επανατατικό που εξωτερικά φαγώθηκε και έγινε πλακέ!

Σε ένα κατσαβίδι βάζουμε το παξιμάδι που κρατάει το επανατατικό και μετά περνάμε το ελατήριο και το βάζουμε στην θέση του

Συναρμολογούμε το όπλο και είμαστε έτοιμοι!!

Ίσως στο μέλλον να του αλλάξω το κοντάκι! Μέχρι τότε όμως έχουμε μερικά χέρια πέρασμα λινέλαιο!

Κατασκευή μειωτήρα αποθήκης

Η Franchi 48AL του πατέρα μου δεν είχε μειωτήρα στην αποθήκη οπότε είπα να φτιάξω έναν μετά από συμβουλές φίλου οπλουργού. Λοιπόν η διαδικασία είναι πολύ εύκολη και γρήγορη.

Απαραίτητα υλικά:

1 βέργα 6 χιλιοστών (για ξυλουργική χρήση, θα την προμηθευτείτε από μαγαζιά με σιδερικά ή είδη ξυλείας)

1 ροδελίτσα ίσα ίσα να περνάει στο ξυλάκι

1 πινέζα

λίγη ισχυρή κόλλα (εγώ χρησιμοποίησα εποξική 2 στοιχείων)

ενα δράπανο με μια πολύ ψιλή αριδούλα (στο πάχος της μύτης της πινέζας)

Με το δράπανο κάνουμε μια μικρή τρυπούλα ώστε να μπορούμε να βάλουμε την πινέζα για να κοντράρει την ροδέλα.

Ο σκοπός μας είναι να φτιάξουμε το εξής:

Φτιάχνουμε λίγη κόλλα ανακατεύοντας κόλλα με σκληρυντή σε ένα χαρτάκι και τα ανακατευουμε με ένα κομματάκι χαρτόνι (από πούρα αγορασμένα από τα duty free shop)

Βγάζουμε την πινέζα από την βέργα, βάζουμε λίγη κόλλα στην μύτη της πινέζας, στο εσωτερικό της επιπεδης επιφάνειας ώστε να κολλήσει με την ροδέλλα, λίγη κόλλα στο έξω μέρος της βέργας ώστε να πιάσει εσωτερικά στην ροδέλα και έχουμε την παρακάτω εικόνα:

Λίγη προσοχή χρειάζεται ώστε η ροδέλα να είναι κάθετα στο ξύλο, αλλιώς όταν θα βιδώνει το καπάκι της αποθήκης τότε η βέργα μέσα στην αποθήκη θα είναι στραβή και θα μπλοκάρει το ελατήριο της αποθήκης.

Μετά από 15 λεπτά στέγνωμα voila!

Για να βρούμε το σωστό μήκος βάζουμε στην αποθήκη 2 στρόγγυλα ρελιαστά φυσίγγια του μεγαλυτέρου μήκους που μπορεί να ρίξει με ασφάλεια (στην δική μας περιπτωση 70 χιλιοστών)

Παρατηρούμε πως τα 2 στρόγγυλα είναι μικρότερα από 3 αστεροειδούς, οπότε εμείς θέλουμε να χωρέσουνε στην αποθήκη 2 στρόγγυλα ρελιαστά.

Βάζουμε την βέργα στην αποθήκη από την πλευρά του καπακιού, με τα φυσίγγια στην αποθήκη, και σημαδεύουμε το επιθυμητό μήκος (κόβουμε και 4-5 χιλιοστά ακόμη ώστε να έχει και λίγο “αέρα”)

Κόβουμε, συναρμολογούμε το όπλο και είμαστε έτοιμοι και νομιμότατοι!

(thank you vaggos!)

Πολιτική ή Κομματική Κυνηγετική ταυτότητα;;

Στο e-artemis.gr είχα γράψει το εξής (πλέον δεν υπάρχει ως άρθρο, μάλλον έχει διαγραφεί, υπάρχει όμως στην cache του google), είχε τίτλο “Πολιτικές ενέργειες για το κυνήγι”:

Αρχή Κειμένου:

Μετά από προτροπή του φίλου sector ανοίγω αυτό το θέμα για να εξηγήσω για ποιο λόγο οι κυνηγοί πρέπει να ενωθούν γύρω από μια ισχυρή συνομοσπονδία που να μπορεί να επηρρεάσει ουσιαστικά τους πολιτικούς και πως δεν πρέπει να εναποθέσουν όλες τους τις ελπίδες για βελτίωση της κυνηγετικής τακτικής που επικρατεί αυτή την στιγμή στην χώρα μας στην λειτουργία ενός κόμματος (ή αντι-κόμματος όπως προωθείται και μερικές φορές τελευταία).

Κατ’αρχάς να πω πως εάν κάποιον δεν θεωρεί κατ’αρχήν Πολιτικοποιημένο τον εαυτό του (και όχι κομματικοποιημένο) δεν θα καταλάβει τι θέλω να πω. Κάποιος κολλημένος ψηφοφόρος που ψηφίζει ένα κόμμα χωρίς να γνωρίζει το γιατί, και χωρίς να γνωρίζει τι ακριβώς περιμένει από αυτό δεν θα αρεστεί σε αυτό το κείμενο. Επίσης αν κάποιος είναι της λογικής “έλα μωρέ, ελλαδιστάν είμαστε τι περιμένεις, έτσι γίνονται αυτά τα πράματα εδώ” μάλλον θα πρέπει να λάβει σοβαρά τα σκάνδαλα που γίνονται στην Γερμανία και στην Γαλλία με λαδώματα και μίζες, και να ξεκινήσει να σκέφτεται πως παντού γίνονται όλα με τον ίδιο τρόπο, το μόνο στο οποίο διαφέρει η Ελλάδα με τα άλλα κράτη είναι η ατιμωρησία.

Κάθε πολίτης οφείλει να είναι πολιτικοποιημένος, δηλαδή να έχει πολιτική αντίληψη και πεποίθηση. Με βάση αυτή την ΠΟΛΙΤΙΚΗ αντίληψη πρέπει να επιλέγει ένα κόμμα για να ψηφίσει και να τον εκπροσωπεί στο κοινοβούλιο (για αυτό άλλωστε και η ψήφος είναι υποχρεωτική). Εάν κάποιο κόμμα δεν τον εκφράζει απόλυτα τότε είτε πρέπει να συμβιβαστεί με κάποιο που είναι κοντά στις αντιλήψεις του είτε να δημιουργήσει ένα νέο κόμμα. Ένα νέο ΠΟΛΙΤΙΚΟ κόμμα. Ένα κόμμα οφείλει να στοχεύει στην εφαρμογή των ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ του πεποιθήσεων και να συμπεριλαμβάνουν πρόγραμμα που να αφορά όλους τους πολίτες. Κόμματα τα οποία τολμούν να δηλώνουν πως δεν θα έπαιρναν την εξουσία έαν τους δινόταν αποτελούν κόμματα διαμαρτυρίας και δεν είναι Πολιτικά κόμματα. Τέτοια κόμματα οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν πολλά, αλλά επειδή υπάρχουν στην Ευρώπη δεν σημαίνει πως πρέπει να γίνει και έτσι στην Ελλάδα.

Και εδώ έρχεται η μεγάλη μου ένσταση: το Κυνήγι αποτελεί μια ενασχόληση, όχι μια ΠΟΛΙΤΙΚΗ θέση. Στην ίδια ένσταση βάζω και τους οικολόγους πράσινους οι οποίοι περνούνε το ύπουλο μήνυμα πως όλοι οι υπόλοιποι δεν ενδιαφέρονται για την φύση. Ένα κόμμα πρέπει να έχει Πολιτικές θέσεις για όλους τους τομείς που αφορούν τους πολίτες και ένας από τους τομείς είναι το ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ. Οι οικολόγοι-πράσινοι είναι σαν να δημιουργήθηκε ένα κόμμα για παράδειγμα, από τους καπετάνιους των καραβιών που τους ενδιαφέρει η εμπορική ναυτιλία. Οι υπόλοιποι τομείς;;; Στους υπόλοιπους τομείς τίποτα επειδή αν ασχοληθούν και με τους υπόλοιπους τότε θα μαλώσουν μεταξύ τους στην εφαρμογή του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ συστήματος, επειδή πολύ απλά δεν αποτελούν Πολιτικό κίνημα αλλά μια ομάδα με κοινές αντιλήψεις επάνω σε έναν τομέα ΜΟΝΟ. Τέτοιου είδους ομάδες εάν θέλουν να επιτυγχάνουν τον σκοπό τους πρέπει να δημιουργούν ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ (ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε τα συνδικάτα, σωματεία, ομοσπονδείες, κλάμπ, ενώσεις) οι οποίες να αποφασίζουν μεταξύ τους τι θέλουν να γίνει για το θέμα που τους αφορά.

Πως υλοποιείται η απόφαση που θα πάρουν; Με προώθηση του αιτήματός τους στις ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ αρχές και πίεση για εφαρμογή τους. Είναι άλλο να πάει η κυνηγετική συνομοσπονδία να πιέσει για πιο έντονο κυνήγι των κορακοειδών και να πάρει την απάντηση “να τα πεις στο ΚΕΚ αυτά” και είναι άλλο να πάει με τον αέρα πως ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ 300.000 Έλληνες ως ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ.

Αυτό που θέλω να πω είναι πως με την ίδια λογική που φτιάχτηκε το ΚΕΚ και οι Οικολόγοι Πράσινοι πρέπει να φτιάξουν δικό τους κόμμα και οι Πρόσκοποι, οι Στρατιωτικοί, τα μέλη του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, οι Εθελοντές Αιμοδότες, ένα κόμμα οι Ψαροτουφεκάδες, άλλο κόμμα οι Παράκτιοι, και ούτω καθ’εξής.

Όσον αφορα για την …. Γαλλοπάθεια που μας δέρνει από την σύσταση του κράτους (εξ’ού και η αντιγραφή του πλήρους ονοματος του ΚΕΚ, Chasse, Pêche, Nature, Traditions: Κυνήγι, ψάρεμα, φύση, παραδόσεις) και εκεί το C.P.N.T. τρώει τα μούτρα του επειδή ακριβώς δεν είναι Πολιτικό κίνημα αλλά ενασχόληση (αν και το CPNT είναι πιο πολιτικοποιημένο με βάση το αίτημα για προστασία των παραδοσιακών αρχών της αγροτικής οικονομίας της Γαλλίας. Το ΚΕΚ στο καταστατικό του δεν αναφέρει κάτι τέτοιο). Και μην μου πείτε πως σε ένα δημοκρατικό σύστημα πρέπει να εκφραζόμαστε ελεύθερα. Φυσικά και πρέπει και έτσι γίνεται, για αυτό στην Μεγάλη Βρετανία υπάρχει κόμμα για την Ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας και της Ουαλίας, για αυτό στην Γαλλία υπάρχει και το κίνημα για την ανεξαρτητοποίηση της Βρεττάνης (από εκεί που μας ήρθαν τα Επανιέλ Μπρετόν). Αλλά και εκείνα δεν παίρνουν ψήφους επειδή δεν αποτελούν ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ Πολιτικούς στόχους.

Άντε και έφτιαξες ένα ΠΛΗΡΕΣ και ΥΓΙΕΣ Πολιτικό κόμμα ας πούμε με θέμα το πέταγμα του χαρταετού. Ας πούμε πως βγάζεις πλήρη προγράμματα εκπαιδευτικά, νομικών μεταρρυθμίσεων, κοινωνικά, οικονομικά και γω δεν ξέρω άλλο τι για ΑΝΕΜΠΟΔΙΣΤΗ και ΣΥΝΕΧΗ δυνατοτήτα πετάγματος χαρταετού. ΠΟΙΟΣ θα σε ψηφίσει;;;; Όλοι πετάνε χαρταετό (ειδικά οι Έλληνες, είμαστε εξπέρ σε αυτό, δεν το συζητώ) αλλά η ιδέα δεν είναι ΚΡΙΣΙΜΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ για το Κράτος (καλύτερα θα ταίριαζε η λέξη Πατρίδα αλλά κινδυνεύουμε για κατηγορίες ακραίων πολιτικών πεποιθήσεων) και τους Πολίτες, όπως ακριβώς δεν είναι κρίσιμης σημασίας και για τους Γάλλους η ανεξαρτητοποίηση της Βρεττάνης.

Για όλα τα παραπάνω πιστεύω πως είναι Πολιτικό μου μέγα λάθος να θεωρώ πως ως σωστό και υγιή Πολίτη μπορεί να με εκπροσωπήσει το ΚΕΚ για την ενασχόληση μου με το κυνήγι και οι Οικολόγοι Πράσινοι για τις δράσεις μου για την προστασία, διατήρηση και βελτίωση της Φύσης. Απεναντίας ελπίζω μια μέρα η Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδος να πιέζει τα Πολιτικά κόμματα για ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ για ΒΕΛΤΙΩΣΗ της κατάσταστης της ΧΛΩΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΙΔΑΣ και ΑΛΛΑΓΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΥΣΗ, αντί να πιέζει τους κυνηγούς να ψηφίσουν το ΚΕΚ. Ο Κυνηγετικός κόσμος της Ελλάδας πρέπει να μάθει από την μέθοδο του WWF, όχι από τις μεθόδους ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ (ή όποιο άλλο κόμμα θέλετε).

Φιλικά και καλοπροαίρετα,
Caveman

Τέλος Κειμένου