Κυνηγός σκοτώνει αρκούδα με ακόντιο

Ένας κυνηγός στον Καναδά ακολουθώντας τις επιταγές της παγκόσμιας ηλιθιότητας κυνήγησε και σκότωσε μια αρκούδα με ακόντιο. Ναι λοιπόν, ακολούθησε πλήρως την φράση «είναι άδικο το κυνήγι, να γίνεται μόνο με ακόντια και τόξα» που λένε συνεχώς οι αντικυνηγοί. Ε να λοιπόν που βρέθηκε ένας παλαβός και το ακολούθησε.

Βρήκε την αρκούδα, της έριξε το ακόντιο και την άφησε ξεκοιλιασμένη να πεθάνει αργά και βασανιστικά. Όπως ακριβώς ζητάνε οι οικολογίζοντες φανφαρολόγοι.

Κάποιοι τώρα θα αρχίσουν να λένε «και τις τους έφταιγε η αρκούδα» «ας τους δώσει τεχνογνωσία ο αρκτούρος» «η αρκούδα είναι προστατευόμενο είδος» κτλ κτλ ξεχνώντας πως οι αρκούδες δεν είναι απειλούμενο είδος και πως τα δάση έχουν συγκεκριμένη ζωοχωρητικότητα οπότε όπως σε όλο τον πλανήτη έτσι και στη βόρεια Αμερική επιτρέπουν τη θανάτωση συγκεκριμένου αριθμού αρκούδων.

Εάν οι οικόλογοι είχαν λίγο μυαλό θα ζητούσαν την επιβολή εκπαίδευσης στους κυνηγούς και επιβολή μεθόδων κυνηγιού που να σκοτώνουν γρήγορα το ζώο ώστε να μην τυραννιέται. Επίσης θα ζητούσαν και την επιβολή σιγαστήρα ώστε να μην ξεσηκώνονται οι περίοικοι. Όπως π.χ. κάνουν στη Μ. Βρετανία. Αλλά ξέχασα, αυτοί θα έχουν μπρέξιτς (που λέει και ο αλέφαντος) άρα δεν μετράνε για ευρώπη, ενώ εμείς που ούτε σκεπτόμενους οικολόγους δεν έχουμε…

«Απολαύστε» το τι συνέβη εδώ και δείτε βίντεο του CNN εδώ

 

Advertisements
Posted in Πολιτική, Uncategorized | Tagged , , | Σχολιάστε

Δέλτα του Έβρου: Δραματική μείωση του πληθυσμού των πουλιών που αγγίζει το 90%

Έγινε στην Αλεξανδρούπολη μια ημερίδα για το Δέλτα του Έβρου, οι εφημερίδες έγραψαν το παρακάτω:

Δραματική μείωση του πληθυσμού των πουλιών που επισκέπτονται ή φωλιάζουν στον υγροβιότοπο Δέλτα του Έβρου, που αγγίζει το 90% στην πλησιέστερη στα ελληνοτουρκικά σύνορα ζώνη και το 50% στις άλλες ζώνες, από τη δεκαετία του ’60 έως σήμερα, κατέγραψε μέσω των επί μισό αιώνα παρατηρήσεών του, ο Ολλανδός βιολόγος – ορνιθολόγος Ad Wittgen.

Ο Ολλανδός επιστήμονας μιλώντας στο πρακτορείο ΑΜΠΕ στο περιθώριο της διημερίδας «Φτερωτό Δέλτα: Ορνιθολογική συνάντηση για το Δέλτα του Έβρου», χαρακτήρισε τον υγροβιότοπο ως επίγειο παράδεισο και μεγάλο μέρος της ζωής του, καθώς τον έχει επισκεφτεί περισσότερες από 90 φορές σε διάστημα 50 ετών.

«Ένα εκπληκτικής ομορφιάς φυσικό περιβάλλον και σπάνια είδη πουλιών, συνθέτουν το σκηνικό του Δέλτα, το οποίο δυστυχώς, εκτός Ελλάδας, είναι γνωστό και παρουσιάζει ενδιαφέρον μόνο για την επιστημονική κοινότητα. Τη δεκαετία του ’60 στον Έβρο συναντούσες τον καλύτερο δυνατό συνδυασμό τοπίου και ορνιθοπανίδας. Φυσικά, δεν είναι δυνατόν να επαναφέρουμε το Δέλτα στην πρότερη κατάστασή του, αλλά θα πρέπει να μάθουμε στους ανθρώπους να αγαπάνε τη φύση. Αυτό είναι ένα πρόβλημα στην Ελλάδα, όπου ελάχιστοι άνθρωποι αγαπούν τη φύση και τις υπηρεσίες που μας προσφέρει», τονίζει ο Ad Wittgen.

Στην Ολλανδία, σημειώνει, υπήρχαν αυτά τα προβλήματα πριν 100 χρόνια, όπου ο αγροτικός πληθυσμός ήταν εχθρικός με όσους ασχολούνταν με τη φύση. Μέσω της εκπαίδευσης, όμως και της επαφής των παιδιών με το φυσικό περιβάλλον, το πρόβλημα λύθηκε, με τη γεωργία στην Ολλανδία να είναι πολύ υψηλού επιπέδου, όπως και η προστασία και η αγάπη για τη φύση, επισημαίνει ο βιολόγος.

«Η λαμπρή περίοδος του Δέλτα ήταν η δεκαετία του ’60 η οποία σταδιακά αρχίζει να τελειώνει μετά το ’68, εξαιτίας των προβλημάτων που αρχίζουν να δημιουργούνται με αποξηράνσεις, κοπές δέντρων και καλαμιώνων. Όσο είναι απείραχτο έχουμε πολλούς πληθυσμούς σε πάρα πολλά είδη που στην εποχή μας έχουν γίνει σπάνια. Από την ώρα που ο άνθρωπος αρχίζει να επεμβαίνει πάρα πολύ βίαια στο Δέλτα αρχίζουν να μειώνονται οι πληθυσμοί, με αποκορύφωμα τη δεκαετία του ’70 που βάσει των επιστημονικών καταγραφών, βλέπουμε ότι οι πληθυσμοί έχουν μειωθεί πάρα πολύ» δηλώνει ο Νίκος Προμπονάς της επιτροπής αξιολόγησης ορνιθολογικών παρατηρήσεων.

Σύμφωνα με τον κ. Προμπονά, πρέπει να αλλάξουν κάποια πράγματα γιατί τα σχέδια που υλοποιήθηκαν δεν απέδωσαν, δηλαδή εκτάσεις που δόθηκαν στην καλλιέργεια δεν μπόρεσαν να καλλιεργηθούν με αποτέλεσμα, αφενός να χαθούν τα ενδιαιτήματα των πουλιών και αφετέρου να μην υπάρχει γεωργική γη.

————–

Κοινή λογική δηλαδή. Για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη, το κυνήγι δημιουργεί πρόβλημα με μερικούς ανεγκέφαλους που κάνουν οτι βλακεία τους έρθει στο κεφάλι. Για αυτούς δυστυχώς οι κυνηγετικές οργανώσεις και η αστυνομία δεν κάνουν τίποτα.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Υπερκέρδος και Υπερζωόφιλοι

Ο Θάνος Τζήμερος (δεν ξέρω αν τον συμπαθείτε ή όχι, δεν γνωρίζω τις απόψεις του για το κυνήγι,βασικά δεν με νοιάζουν κιόλας) ώρες ώρες εκφράζει τον ορθολογισμό που θα έπρεπε να έχουν οι πολιτικοί μας. Δημοσίευσε τον εξής διάλογο με θέμα το υπερκέρδος:

———————————-

ΥΠΕΡΚΕΡΔΩΟΣ ΕΡΜΗΣ

– Τα κέρδη του κεφαλαίου υποστηρίζεις Τζήμερε. Δεν λές όμως ότι αυτά είναι υπερκέρδη που συσσωρεύουν οι εταιρείες.
– Τι ακριβώς είναι το υπερκέρδος; Διότι αδυνατώ να τον κατανοήσω τον όρο.
– Το κέρδος που προέρχεται από την εκμετάλλευση του εργαζόμενου.
– Υπάρχει κέρδος που να μην προέρχεται από την εκμετάλλευση του εργαζόμενου;
– Ε, ναι ένα λογικό κέρδος.
– Δηλαδή δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος να έχει ένα «λογικό» κέρδος και να εκμεταλλεύεται τον εργαζόμενο; Ή να εκμεταλλεύεται τον εργαζόμενο, αλλά παρ’ όλα αυτά να έχει χασούρα;
– Υπάρχει.
– Άρα το υπερκέρδος ορίζεται από το ύψος του ή από τις συνθήκες εργασίας;
– Χμμμμ, κι από τα δύο.
– Δηλαδή αν μια εταιρεία έχει πολύ καλές συνθήκες εργασίες, οι εργαζόμενοι είναι ευχαριστημένοι, καλοπληρωμένοι, Καρέλιας ας πούμε ή Σκλαβενίτης, αλλά έχει μεγάλα κέρδη τα θεωρείς υπερκέρδη;
– (Σκέφτεται…) Αν είναι υπερβολικά ναι, διότι θα μπορούσαν να δοθούν ως επιπλέον αμοιβές στους εργαζόμενους.
– Άρα ποιο είναι για σένα το αποδεκτό επίπεδο κέρδους; Κι είναι το ίδιο για όλες τις εταιρείες; Ανεξάρτητα από το είδος, από το ρίσκο, την επένδυση, από το αν περιλαμβάνουν καινοτομία, πατέντα, εποχικότητα; Είτε είναι εντάσεως εργασίας είτε κεφαλαίου; Είτε είναι χαλυβουργία, είτε πληροφορική; Και το υπολογίζεις σε ετήσια χρήση ή σε… υπερδωδεκάμηνη; Αν πέρυσι είχα χασούρα και φέτος υπερκέρδος συμψηφίζονται;
– Χμ…
– Αυτός ο ταβερνιάρης που μας σερβίρει τα τσίπουρα στην πλατεία του χωριού πόσο κέρδος είναι λογικό να έχει; Το ότι εκμεταλλεύεται τον εργαζόμενο, σύμφωνα με τη δική σου αντίληψη, είναι φως φανάρι! Κοντεύουν μεσάνυχτα και τα γκαρσόνια ακόμα παίρνουν παραγγελίες. Να τους ρωτήσουμε αν παίρνουν και επίδομα νυχτερινής εργασίας; Ή μήπως να πάρουμε τηλέφωνο κατευθείαν την επιθεώρηση εργασίας;
– Δεν μιλάω γι’ αυτόν. Εννοώ τις μεγάλες πολυεθνικές.
– Τώρα φταίνε οι πολυεθνικές; Τελικά το υπερκέρδος είνα θέμα ποσοστού, συνθηκών εργασίας, ή μετοχικής σύνθεσης; Θα βγάλει κανέναν κατάλογο η Κουμουνδούρου με τα αποδεκτά κέρδη ανά κατηγορία για να ξέρουμε για τι μιλάμε;
– Χμ…

Κάπως έτσι συνεχίστηκε η κουβέντα για ένα μισάωρο ακόμα μια βραδυά των διακοπών που στην παρέα προστέθηκε ένας φίλος φίλου, της αριστερής θολούρας, «προστάτης των αδυνάτων» κατά φαντασίαν του, φυσικά. Είχα όρεξη να τον στριμώξω δια της μαιευτικής, έχοντας την στιγμή που κουβεντιάζαμε την αίσθηση ότι όταν μιλάς για τα αυτονόητα χάνεις τον χρόνο σου. Όμως, ίσως θα έπρεπε όλα αυτά τα χρόνια να χάσουμε λίγο από τον χρόνο μας διότι η αριστερή θολούρα επέβαλε δια της καταιγιστικής επαναλήψεως ανύπαρκτους όρους. Ένας από αυτούς είναι το «υπερκέρδος». Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Υπάρχει μόνο κέρδος. Πότε είναι μεγάλο (σε σχέση με τον μέσο όρο των ομοειδών επιχειρήσεων του ίδιου τομέα), πότε μικρό, πότε ανύπαρκτο. Αν ο επιχειρηματίας τηρεί τη συμφωνία που έκανε με τους εργαζόμενους και ακολουθεί νόμιμες πρακτικές, όσα και να βγάζει είναι κανονικότατο και ηθικότατο κέρδος. Αν ένας εργαζόμενος τα θεωρεί υπερβολικά δεν έχει παρά να παραιτηθεί και να ανοίξει τη δική του ανταγωνιστική επιχείρηση. Κανένας δεν τον εμποδίζει.

———————————–

Θυμίζει ουκ ολίγες συζητήσεις με ζωολάτρες που γαλουχημένοι μέσα στην ασχετοσύνη και την παραφιλολογία της ελληνικής ζωολατρικής υποκουλτούρας αδυνατούν να κατανοήσουν σύνθετες έννοιες όπως «ο άνθρωπος είναι παμφάγο ον», «διατροφή βάσει των βιολογικών σου χαρακτηριστικών π.χ. κυνόδοντες και ένα στομάχι», «τα ζώα εκτροφής και τα άγρια ζώα δεν έχουν διαφορετικά δικαιώματα» και «το ζαρκάδι και τα ελάφια γενικότερα στην Ευρωπή αντιμετωπίζονται όπως σε εμάς τα γίδια και τα πρόβατα». Οπότε το πρόβλημα της ημιμάθειας και της λαοπλανοσύνης είναι γενικευμένο, δε συναντάται μόνο σε θέματα σχετικά με την φύση αλλά και με την οικονομία, την παιδεία, την νομοθεσία, την τεχνολογία κ.ά.

Η ωραία (αγ)ελλάς…

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Κ.Σ. Ορεστιάδας

Η Γενική Συνέλευση του Κυνηγετικού Συλλόγου Ορεστιάδας , μάλλον την δεκαετία του 1960.

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Χάρτες της περιοχής Natura2000

Κάποιος με ρώτησε πρόσφατα σε ποια μέρη απαγορεύτηκε το κυνήγι της χήνας στο Δέλτα του Έβρου. Η απάντηση είναι σχεδόν παντού. Το ερώτημα είναι που είναι το «σχεδόν». Η απάντηση είναι το δίκτυο Natura2000.

Μπορείτε να δείτε τον χάρτη αναλυτικά εδώ: χάρτης Natura20000

Προφανώς και δεν υπάρχει ελεύθερη και πλήρης ενημέρωση από την ΚΟΕ ή τους Κ.Σ. Πρέπει να πάρεις τηλέφωνα κτλ , πουθενά πληροφορίες προς κυνηγούς… Που υπάρχει άλλωστε βοήθεια ή ενημέρωση για να υπάρχει για εδώ; Οι περισσότερες δράσεις δυστυχώς είναι για τα πετρέλαια της θηροφυλακής.

Υπάρχει και και κρατικός χάρτης Online!!! Κατευθείαν εδώ. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον, μπορείτε να βρείτε πολλές πληροφορίες σε αυτόν τον χάρτη.

Δυστυχώς η παρουσία των κυνηγετικών φορέων στο διαδίκτυο αντικατροπίζει την νοοτροπία μυστικοπάθειας που υπάρχει στην ελληνική κοινότητα (γιατί οικογένεια δεν είναι…) κυνηγών. Δεν υπάρχει online χάρτης που επιτρέπεται το κυνήγι, που απαγορεύεται, τι μπορείς να κυνηγήσεις σε ποιο μέρος. Αλλά «στην Ελλάδα είσαι ρε φίλε, όχι στην Αμερική». Μάλλον μια ζωή Ελλαδιστάν θα παραμείνουμε.

Posted in Links | Tagged , | Σχολιάστε

Κυνήγι στον Έβρο το 1970

Πατήστε εδώ: http://mam.avarchive.gr/portal/digitalview.jsp?get_ac_id=1717&thid=4442 και πατήστε στο PLAY.

Δείχνει σκηνές από κυνήγι αγριογούρουνου και κυνήγι πάπιας. Το παπιοκυνήγι μάλλον έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Η «έκθεση θηραματικού πλούτου» λειτουργεί ακόμη στην Αλεξανδρούπολη!! Μέχρι πρόσφατα ήταν στο κτίριο της παλιάς Δημαρχίας (πλατεία Κύπρου), δεν ξέρω εάν είναι ακόμη εκεί.  Μερικά ζώα βαλσαμωμένα. Παλαιότερα λειτουργούσε στον χώρο του Κ.Σ. Αλεξανδρούπολης.

Και ένα δεύτερο βίντεο της επόμενης χρονιάς: http://mam.avarchive.gr/portal/digitalview.jsp?get_ac_id=1777&thid=4494

Λίγο παρωχημένη φρασεολογία σχετικά με το κυνήγι από τον σχολιαστή.

Posted in Video | 2 Σχόλια

Λινέλαιο, και βραστό και ψητό…

Το καλοκαίρι τις παραλίες της πόλης όπου μένω τις οργώνει συνέχεια άναμεσα στις ξαπλώστρες ένας συγκεκριμένος τύπος που πουλάει καλαμπόκια και φωνάζει:

«καλαμποκάκι παιδιά, και βραστό και ψητό!»

Πρέπει να κάνει καλές δουλειές αν λάβουμε υπόψιν τις φήμες για πολυκατοικία που έχτισε από τα καλαμπόκια. Κάνει και ωραίο μαύρισμα κάθε χρόνο. Πάμε πίσω στο λινέλαιο όμως.

Το λινέλαιο συνήθως το αναφέρουμε ως «ωμό» και «βρασμένο». Για ψητό δεν έχω ακούσει τίποτα. Ακόμη.

Τι διαφορές έχει από τα άλλα είδη προστασίας και γιατί το χρησιμοποιούμε στα κοντάκια των όπλων; Πάμε λοιπόν…

1ον: Το λινέλαιο από άποψη προστασίας είναι το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ υλικό που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να προστατεύσετε ξύλα από την υγρασία και τον καιρό! Ούτε τα ζωύφια σκοτώνει, για την ακρίβεια τα ζωύφια το τρώνε! Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί δεν περνάμε τα έπιπλα κήπου με λινέλαιο αλλά με λάδι τικ ή με μείγμα λαδιών με βάση το τικ;

2ον: Το «βρασμένο» λινέλαιο ΔΕΝ είναι βρασμένο. Είναι ωμό λινέλαιο στο οποίο έχουνε προσθέσει στεγνωτικά υλικά και μεταλλικούς καταλύτες ώστε να στεγνώνει πιο γρήγορα από το ωμό και να σχηματίζει πιο ομοιόμορφη επιφάνεια. Πιο σωστά θα έπρεπε να το αποκαλούμε «λινέλαιο με στεγνωτικό που το βαφτίσαμε βρασμένο». Όπως καταλαβαίνετε αυτό το λινέλαιο ΔΕΝ τρώγεται. Το ωμό λινέλαιο από τα χρωματοπωλεία δεν κατατάσσεται στα εδώδιμα λόγω οξύτητας.

Ο λόγος της βάφτισης έχει να κάνει πως όντως με το βράσιμο το λινέλαιο πολυμερίζεται και αποκτά μικρότερο χρόνο στεγνώματος. Όμως γίνεται πιο παχύρευστο. Άρα σε εφαρμογές πολλών στρωμάτων όπου θέλουμε να σχηματιστεί φιλμ (όπως ένα κοντάκι όπλου) κρίνεται ώς ακατάλληλο το αληθινά βρασμένο λινέλαιο. Συνεπώς: ΜΗΝ βράζετε το ωμό λινέλαιο με την ελπίδα πως θα φτιάξετε «βαφτισμένο βρασμένο λινέλαιο».

Άλλο λάθος: μην συγκρίνετε τα όπλα με τις κάσσες των μελισσιών, τις οποίες οι μελισσοκόμοι τις βράζουνε μέσα σε λινέλαιο. Οι μελισσοκόμοι ΔΕΝ βάζουνε το λινέλαιο για προστασία από την υγρασία ούτε για προστασία από τον ήλιο. Το βάζουνε για να ενισχυθεί το ξύλο εσωτερικά και να γίνει πιο συμπαγές, ώστε να αντέχει τις μετακινήσεις. Τα κομμάτια της κάσσας που εκτίθενται στον καιρό τα περνάνε με λαδομπογιά. Τα εσωτερικά τμήματα τα «στοκάρει» η μέλισσα με πρόπολη. Άρα ο μελισσοκόμος δεν αποσκοπεί ούτε στην προστασία από μύκητες για το ξύλο, ούτε στην προστασία από τον ήλιο, ούτε στην δημιουργία φινιρίσματος (το χαρακτηριστικό φιλμ που έχουνε επάνω μερικά όπλα). Οι μελισσοκόμοι κάνουνε μόνο μία εμβάπτιση στο λινέλαιο που βράζει.

Οι λόγοι που το χρησιμοποιούμε το λινέλαιο στα όπλα είναι πολλοί: παράδοση, ομορφιά, αίσθηση, άγνοια, λόξα και άλλοι πολλοί…

Το λινέλαιο χρησιμοποιείται ευρέως στην ζωγραφική ως διαλυτικό χρωμάτων (τις γνωστές λαδομπογιές) επειδή αργεί να στεγνώσει και δίνει τον απαραίτητο χρόνο στο χρώμα να «καθήσει» ομοιόμορφα. Στα όπλα αυτή η ιδιότητα μας είναι άχρηστη. Εκτός και αν κανένας μπατζανάκης του Πελοπήδα σας βάψει το όπλο με λαδομπογιά.

Το λινέλαιο διαπερνάται από το νερό! Είναι διαμπερές για το νερό! Δεν προσφέρει αδιαβροχοποίηση για το ξύλο! Δεν είναι σπάνιο σε μαλακά ξύλα (π.χ. κωνοφόρα) να εμφανίζεται μούχλα ή σαράκι σε όσα έχουνε επικάλυψη λινελαίου (ωμού συνήθως, ή αραιωμένο με νέφτι) Άρα εδώ μας σώζει η καρυδιά και η γενικότερη περιποίηση του όπλου. Το νερό όπως περνάει στο ξύλο με τον ίδιο τρόπο φεύγει και προς την ατμόσφαιρα.

«Γιατί διαδόθηκε τόσο πολύ το λινέλαιο;» θα ρωτήσει ο σκεπτόμενος.
Οι λόγοι είναι δύο: Ο πρώτος και σημαντικότερος είναι πως προέρχεται από το λινάρι! Το φυτό είναι γνωστό επειδή καλλιεργείται κυρίως για την ίνα του και παίρνουνε τα σπόρια και παράγουνε το λάδι. Αυτό είναι ολοκληρωτική εκμετάλλευση του φυτού! Το καρυδέλαιο ή το αμυγδαλέλαιο προέρχονται από την έκθλιψη των καρυδιών και των αμυγδάλων, τα οποία είναι εδώδιμα αυτούσια, άρα η παραγωγή αυτών των λαδιών είναι πιο ακριβή.

Ο δεύτερος και αρκετά ιδιαίτερος λόγος είναι πως το λινέλαιο λόγω του αργού χρόνου στεγνώματος (ουσιαστικά δεν στεγνώνει ποτέ, είναι μόνιμα ρευστό και έτσι το διαπερνά το νερό που είπαμε πριν) δημιουργεί ένα φιλμ το οποίο ΔΕΝ σπάει! Τα άλλα λαδια με την πάροδο μερικών χρόνων δημιουργούνε ραγάδες, σπασίματα στην επιφάνεια τους και για αυτό τα αποφεύγουνε σε χρήση επίπλων. Εάν οι ραγάδες είναι πολλές αλλά μικροσκοπικές, τότε φαίνεται ως θολούρα.

Οπτικά το «βρασμένο» από το ωμό λινέλαιο ξεχωρίζει από το χρώμα. Το ωμό είναι καφετί ενώ το «βρασμένο» είναι ανοιχτό κίτρινο. Με την πάροδο του χρόνου το ανοιχτό κίτρινο λόγω της οξείδωσης γίνεται λίγο πιο σκούρο.

Υπάρχουνε και άλλες κατηγορίες λινελαίου αλλά δεν τις βρίσκουμε στην Ελλάδα (ω τι έκπληξη…). Το «καλλιτεχνικό» λινέλαιο είναι και αυτό «βρασμένο» το οποίο έχει ραφιναριστεί με φιλτράρισμα. Ή μπορεί να είναι απλώς «βρασμένο» το οποίο το βαφτίσανε πάλι σε «καλλιτεχνίας».

Τα έτοιμα κιτ λαδιών για κοντάκια που πουλάνε κάποιες εταιρίες είναι μίγματα λαδιών με στεγνωτικά.

Όπως καταλαβαίνετε το λινέλαιο πρόκειται πλέον για εξειδικευμένη λύση για τα κοντάκια. Απαιτεί ειδική διαδικασία που μπορεί να κρατήσει… μήνες και δεν είναι η καλύτερη λύση για το ξύλο. Εάν ενδιαφέρεστε για ουσιαστική προστασία πρέπει να πάτε σε βερνίκι, και μάλιστα πολυουρεθάνης. Τα βερνίκια καλύπτουνε και τους πόρους του ξύλου σε αντίθεση με το λινέλαιο που απορροφάται από το ξύλο. Η χρήση του λινελαίου γίνεται μαγική όταν οι πόροι του ξύλου είναι κλειστοί.

Η τεχνολογία προόδευσε. Οι περισσότεροι θέλουνε το τάδε επώνυμο ατσάλι στην κάννη, το τάδε τσοκάκι που προσομοιώθηκε σε υπολογιστή και φτιάχτηκε με CNC, το τάδε φυσίγγι με την σούπερ τάπα,  μπουφάν gore-tex, μπότες νεοπρέν, τζιπάκι 4Χ4, GPS για τον σκύλο, τροφή με υδρολυμένες πρωτεΐνες για τον σκύλο, αλλά… θέλει λινέλαιο στο ξύλο!!! Υποκρισία; Σωβινισμός; Άγνοια; Ηλιθιότητα;

Εγώ νομίζω πως πρόκειται απλώς για κομπλεξ.

Ο μοναδικός ουσιαστικός λόγος που μπορεί να χρησιμοιήσει πλέον κάποιος λινέλαιο σε ξύλο είναι η αίσθηση της αφής. Αυτή την αίσθηση την εκτιμούνε κάποιοι άνθρωποι σε εργαλεία που σχεδιάστηκαν για απολαυστική χρήση. Αυτοί οι άνθρωποι όμως ξέρουνε να εκτιμούνε την χειροποίητη εργασία, πιστεύουνε στο «κατάλληλο εργαλείο για την κατάλληλη δουλειά». Είναι αυτοί που όταν πιάσουνε ένα σωστά φτιαγμένο εργαλείο στα χέρια τους πρώτα κρυφοχαμογελάνε πονηρά και μετά το χρησιμοποιούνε. Και δεν μιλάω μόνο για όπλα. Το ίδιο ισχύει για μαχαίρια, σφυριά, τσεκούρια και η λίστα δεν έχει σταμάτημα.

Εσείς, είστε ένας από αυτούς που ξέρει να ξεχωρίζει σε ποιο όπλο δεν πρέπει να μπει λινέλαιο στο κοντάκι του;

Posted in Όπλα | 2 Σχόλια